#Solo Breaststroke

 

 

Hier begint mijn reis. Vanuit dit punt nodig ik u uit om inzicht te krijgen in mijn leven, met een bijzondere focus op mijn zwemcarrière. Hieronder schets ik mijn verleden, zodat u begrijpt waarom ik soms andere keuzes maak dan de meeste mensen.

Ik wens u veel plezier en heet u van harte welkom.

 

Mijn voorgescheidenis...

 

Ik draag de aandoening Ehlers-Danlos met mij mee. Voor degenen die niet bekend zijn met deze aandoening: het betreft een bindweefselstoornis. Mijn lichaam produceert collageen, maar is niet in staat om dit effectief te gebruiken, waardoor het bindweefsel niet adequaat wordt aangemaakt. Dit leidt tot een aanzienlijke flexibiliteit van de gewrichten, wat gepaard kan gaan met aanzienlijke pijn. Het komt frequent voor dat gewrichten bij mij luxeren. Wat kan men hieraan doen? In feite is er weinig dat men kan ondernemen, behalve ervoor te zorgen dat de spieren zoveel mogelijk de functie van het bindweefsel overnemen. Het is belangrijk te realiseren dat ook de ingewanden en het hart uit bindweefsel bestaan; dit is een aspect waar mensen met mijn aandoening mee te maken kunnen krijgen. Echter, vooralsnog heb ik geen intentie om daarover na te denken. Dit is ook de reden dat wij naar Spanje zijn geëmigreerd; waar ik in Nederland afhankelijk was van een rolstoel en scootmobiel, kan ik hier zelfstandig lopen, zij het met een brace. De uitdrukking "Hoofd, schouders, wiel en frame" is voor mij niet meer van toepassing.

In oktober 2025 werd ik met een bloeddruk van 280/220 met de ambulance afgehaald. Een van mijn kransslagaders was verstopt, waardoor mijn hart geen bloedtoevoer meer ontving. Dit was een ernstige situatie. Dit heeft ertoe geleid dat ik mijn levensstijl volledig moest herzien. Gedurende de eerste acht weken was ik beperkt in mijn fysieke activiteiten, en in deze periode heb ik nagedacht over mijn sportieve opties. Sport is niet mijn grootste interesse, maar ik besloot dagelijks 5 kilometer te gaan wandelen. Na vier weken moest ik echter de huisarts raadplegen omdat ik niet meer op mijn voeten kon staan. Het bleek dat ik aan beide voeten hielspoor had ontwikkeld, als gevolg van het gebrek aan ontwikkeling van mijn spieren en pezen door het gebruik van een rolstoel in Nederland. Intensieve fysiotherapie was noodzakelijk, gelukkig is dit in Spanje inbegrepen bij de SIP.

Daarnaast wil ik het onderwerp zwemmen aanstippen. Hierbij doel ik niet op het recreatieve snorkelen, maar op een meer intensieve benadering. In mijn jeugd zwom ik veel, dus besloot ik om naar het openbare zwembad in Calpe te gaan, waar het water een aangename temperatuur van 25 graden heeft. Eind november bezocht ik voor het eerst het zwembad. Wat begon als de intentie om drie keer per week te zwemmen, werd al snel dagelijks. Het voelde goed en de pijn die Ehlers-Danlos met zich meebrengt, nam aanzienlijk af, vooral de pijn in mijn rug. Dit bleek een win-winsituatie te zijn.

In 2017 kreeg ik een nieuwe tussenwervelschijf, wat resulteert in een beperking in het langdurig omhooghouden van mijn nek. Dit is de reden dat ik genoodzaakt ben om te zwemmen met een goedgekeurd snorkelmasker. Af en toe kan ik omhoog kijken om mijn richting te bepalen, maar dat is ook de enige mogelijkheid.

 

Start..

Eind November.. 500 meter..

Het betreft hier een afstand van 25 meter in het zwembad. Begin december zijn we gestart met een afstand van 1700 meter, wat een bevredigend gevoel gaf, aangezien het leek alsof er daadwerkelijk vooruitgang werd geboekt. Mijn tijd voor deze afstand was 1:21:06, wat nu, gezien mijn huidige vooruitgang, bijna lachwekkend lijkt. Het is belangrijk te vermelden dat ik toen pas twee weken aan het trainen was.

Aan het einde van december had ik mijn afstand verhoogd naar 2150 meter, waarbij ik een tijd van 1:08:14 realiseerde. Dit betekent dat ik 450 meter meer zwom en mijn tijd met 18 seconden verbeterde. Deze ontwikkeling toont aan dat ik op de goede weg ben.

Doorzetten..

In januari begon ik met een afstand van 2500 meter, gerealiseerd in een tijd van 1:18:08. Bij elke verbetering van mijn tijd met 15 minuten, verhoogde ik de afstand met 500 meter. Aanvankelijk was mijn doelstelling om gedurende 1,5 uur te zwemmen, maar al snel werd de focus verlegd naar de afstand. Later ontdekte ik dat tijd en afstand in een harmonieuze relatie stonden, maar voordat ik deze balans kon bereiken, moest ik eerst vaststellen welke afstand voor mij comfortabel was. Dit bleek een waardevolle en leerzame ervaring te zijn.

De maanden februari, maart en april volgden snel op elkaar en gedurende deze periode vond ik mijn ideale afstand, waarbij ik in staat was om een stabiel tempo aan te houden. Uiteindelijk zwom ik 3500 meter in een tijd van 1:08:23, continu en onafgebroken. Echter, deze routine bood geen uitdaging meer, waardoor ik besloot een gestructureerd trainingsschema te implementeren.

Ritme..

In maart ben ik begonnen met het volgen van zwemschema's, wat heeft geleid tot een aanzienlijke verbetering in de structuur van mijn zwemtrainingen. Er was geen sprake van sleur, aangezien ik me richtte op kortetermijndoelen. Hierbij doel ik niet op de ambities die ik voor 2028 heb, maar op de essentiële kortetermijndoelen die van groot belang zijn.

Een voorbeeld hiervan is het zwemmen van 3500 meter in een 25 meter zwembad, wat neerkomt op een continue training van 1 uur en 24 minuten. Deze repetitieve activiteit kan snel eentonig worden, dat kan ik u verzekeren. Hoewel ik geen ADHD heb, ervaar ik wel dat mijn geest voortdurend stimulatie nodig heeft om gemotiveerd te blijven.

De combinatie van gestructureerde schema's en mijn muziek, waarbij ik gebruikmaak van een on-bone koptelefoon speciaal voor het zwemmen, maakt de training zowel plezierig als boeiend. Het biedt niet alleen structuur, maar ook een effectief systeem dat bijdraagt aan mijn algehele zwemervaring. Dit is een waardevolle ontwikkeling!

Structuur??..

Ja.. Structuur... Hier komt ie dan..

Structuur is niet slechts een kwestie van zwemmen, de afstand of de tijd die men heeft neergezet. Het begint reeds de avond voorafgaand aan de activiteit.

In dit artikel zal ik dieper ingaan op de voorbereiding van de "avond ervoor".

Om 05:00 uur gaat de wekker. Gewoonlijk wordt ik gewekt door Pedro, die altijd vroeg wakker is, met een kop koffie. Na tien minuten volgt er nog een tweede kop.

Om 05:45 uur nemen we de tijd voor een ontbijt, waarbij we ook onze medicatie innemen, vergezeld van een glas jus d'orange. Deze routine is dagelijks hetzelfde. De medicatie heeft enige tijd nodig om zijn effect te sorteren, vandaar dat mijn wekker zo vroeg is ingesteld; ik heb er geen behoefte aan om te haasten.

Om 06:00 uur sta ik op (ja, we ontbijten rustig in bed). Vervolgens ga ik naar de badkamer, trek mijn badpak aan en gooi er iets overheen voor het gemak in het zwembad. Daarna laat ik Woezel, onze hond, uit.

Om 06:20 uur controleer ik mijn drinkflessen en kijk ik in mijn tas of ik alles bij me heb.

Om 06:30 uur vertrek ik richting het zwembad.

Dit is een dagelijkse routine (zes dagen per week) gedurende de herfst, winter en lente. In de zomer, late lente en vroege herfst verschilt dit, aangezien we dan dagelijks in de zee zwemmen.

 

Maar eerst maar eens de zee in...

Vervolgens heb ik een volgende stap gezet. Het zwembad en het schema voldeden niet langer aan mijn verwachtingen. Ik had de wens om de zee in te gaan, niet enkel in het zwembad. Maar de zee in maart? Alleen? Dat leek mij een te groot risico. Het was een uitdaging om iemand te vinden die bereid was om deze onderneming aan te gaan. Het verloop van deze situatie wordt hieronder uiteengezet.

Zee.. Niets mooiers dan de zee..

 

De zee in Spanje biedt gedurende het gehele jaar uitstekende mogelijkheden voor zwemmers. Van januari tot maart is het echter aan te raden om een wetsuit van 3 mm te dragen. Onlangs nam ik deel aan een lokale Open Swim-groep in Calpe, nadat ik een oproep op Facebook had geplaatst voor een zwemmaatje. Tijdens mijn eerste sessie in februari ervoer ik na 100 meter een gevoel van paniek, waardoor ik besloot het water te verlaten en aan de kant te wachten totdat de twee dames van de Open Swim-groep terugkeerden. De omstandigheden waren uitdagend; het was koud en bewolkt, met een watertemperatuur van slechts 14 graden. Dit was ook mijn eerste ervaring in de zee, en bovendien aan de Puerto-kant, een strand dat mij totaal onbekend was. Kortom, de situatie was allesbehalve ideaal.

Desondanks is veiligheid van het grootste belang, en ik nam de nodige voorzorgsmaatregelen.

 

Zee.. Niets beters dan zee..

Na de zwemactiviteit heb ik de gelegenheid gehad om beter kennis te maken met de dames. Het voelde vertrouwd, vooral met Isabelle. Echter, ik had het gevoel dat ik nog niet volledig voorbereid was. Daarom besloot ik om eerst meer te oefenen in het zwembad en te wachten op beter weer.

Op 11 mei, om precies te zijn, voelde ik me sterk genoeg om Isabelle een bericht te sturen met de vraag of zij bereid was om samen met mij de oversteek te maken van Basettes naar de Peñón. Dit betreft een afstand van meer dan 2200 meter in open zee, en gelukkig stemde zij in.

Op 14 mei was het zover; het weer was uitstekend en het water was zo glad als een spiegel. De buitentemperatuur was 22 graden, met een wind van 9 km/uur. De watertemperatuur was 15 graden, wat betekende dat ik mijn wetsuit moest aantrekken. Het was een interessante ervaring, aangezien ik alleen mijn oude neopreen wetsuit had, dat oorspronkelijk alleen geschikt was voor snorkelen en niet voor langeafstandszwemmen. Ik had nog veel te leren, maar was vastbesloten om deze uitdaging aan te gaan.

Zee.. En daar gingen we..

De benodigde uitrusting was compleet: pak, oordopjes, koptelefoon, snorkelmasker, zwemboei en de Watch8 in openwaterstand. Mijn buddy Isabelle wachtte geduldig tot ik gereed was. Het moment was bijzonder opwindend.

Vliegen is een van mijn grootste passies; het opstijgen, het zweven in de lucht en de landing zijn ervaringen die ik zeer waardeer. Deze activiteit in het water bood een vergelijkbare sensatie. De afvaart was indrukwekkend, het water was helder, en door het gebruik van een snorkelmasker kon ik de onderwaterwereld bewonderen. Dit bood mij de mogelijkheid om het beste van twee werelden te ervaren. Voor de volgende keer neem ik zeker mijn camera mee.

Ik sneed me letterlijk door het water en voor ik het wist, was ik al aan de La Fossa geland. Na een uur was de activiteit voorbij. Hoewel het jammer was dat ik de vorige keer niet met de groep kon deelnemen, heb ik nu de zekerheid dat ik de volgende keer wel mee kan doen. Dit voelt als een overwinning, mede dankzij mijn zwemmaatje Isabelle.